این منم که اسیر رخ مهتاب شدم ببین کز عشق تو چگونه بی تاب شدم
مهتاب دختر شب باسر انگشت بلورینش به پنجره میز ند و مرا به هم صحبتی خویش می خواند . گشودم در با تمام وجود در اطاقم نشست و پرتو افشانی می کند .
دل گرفته این مردم بود او راه گشای ره گم کردگان است و خود راه گم کرده
آری که چه ها می بیند!!!!
شب مرا در حریر مهتاب پیچید
و در گوشم زمزمه عشق آغازید
قلب کوچک و تب دارم طپیدن گرفت
تشنه محبت بود
او با جام شراب عشق مستم کرد و جرعه جرعه بکامم ریخت
تا لعل لبش را بوسه زنم و در زنخدانش شراب
نوشیدم
و تا سپیده بر پیکر عریانش دست خواهش بکشیدم .........
جسارت و اميد را فرو نگذارم و ترديد را نگذارم كه مرا دل سرد كند از انجام آن چه در دل دارم .
بياد نگه دارم كه جهان نيازمند آفتاب لبخند هاي هر چه بيشتر است
يادم باشد كه سهم خود را ادا كنم .
پل هايي بسازم به جاي ديوار .
در همه كس از آن چه دارند بهترينش را بيابم و به نقش ظاهر خويش زيبايي
درونشان را به آنان بنمايم .
مرد ماده پرست همیشه همسرش را به صورت یک کالا می نگرد و اگر به او شک بورزد وی را فاسد ابدالدهر می داند ا اما هرگز به گناه خویش نمی نگرد.
مثل خاک ماده پرست و چون فولاد قسی القلب است (جبران)
برق باش كه بدرخشي و بسوزاني نه شمع كه بر فروزي و خود بكاهي
( سعيد نفیسی )
محبوبم نامه ات بوي عطر اقاقيا و شقايق هاي وحشي را مي دهد . همچنان كه بخورشيد مينگرم ترنم با ران در گوشم طنين انداز شده گويي تو با مني دست در دست تو با حس گرماي وجودت تا دوردست ها با هم مي دويم تا شايد در آغوش بگيريم خاك وطن را و به مشام جان گيريم عطر دل آويز سوسن هاي وحشي را در دشتهاي عشق و هستي و به سر چشمه عشق و اميد برسيم و سيراب گرديم از زمزم محبت .اين قلب پاره پاره من است كه براي خوبيهايت مي طپد و از شوق ديدار دوباره تو درد و رنج غربت وفراق را سبك مي انگارد هوا هواي دلتنگي هاست كه معجزه اي بايد تا مرا فراسوي غم هايم به دشت زيباي سعادت و سرزندگي رهنمون سازد .اينجا بهشت روي زمين است اما بدون تو جهنمي بيش نيست . سكوت ابدي همه جا را فرا گرفته و نسيم صبحگاهي بوي خوش يار را با ارمغان نمي آورد و فرياد دلم را كسي با گوش جان نمي شنود .
غريبم تنهاي تنها و اشك تسكين دهندهآلام من است چگونه برايت بگويم كه بعد زمان و مكان تنها درد من نيست تب جانكاه غربت به قربتم تسليم مي كند . مي گويي باز گرد نه بگذار باز نگردو بگذار به دست باد فراموشي ونسيان بسپارمش اين معجزه گر را تا به آرامشي ابدي گرفتار شوم تا جايگزين اين عشق گردد تا آرامش به قلبم باز گردد و جاي زخم عميقي كه برآن يادگاري از تو دارد التيام يابد بازگشت يعني خنجري برآمده در قلبم كه هيچكس آن را نمي بيند و صداي محزون طفل دلم را نمي شنود معجزه بايد.......
دوستت دارم خدانگهدارت باشد
اما در بر خورد با مرد ، نگاهی آمیخته به مدارا دارند .
مردانی که خطاهای کوچک همسرشان را نمی بخشند ، از فضیلت هـای
بزرگ آنان نیز محروم می مانند .
جبران خلیل جبران
"امید"
