جهان ، آلوده خواب است.
فرو بسته است وحشت در به روي هر تپش ،
هر بانگ
چنان كه من به روي خويش
در اين خلوت كه نقش دلپذيرش نيست
و ديوارش فرو مي خواندم در گوش:
ميان اين همه انگار
چه پنهان رنگ ها دارد فريب زيست!
شب از وحشت گرانبار است.
جهان آلوده خواب است و من در
وهم خود بيدار:
چه ديگر طرح مي ريزد فريب زيست
در اين خلوت كه حيرت نقش ديوار است؟
(سهراب سپهري)
عجب تکلیف بی نهایتی است دوست داشتن !
وقتی که دیگر نبود من به بودنش نیازمند شدم
وقتی که دیگر رفت من به انتظار آمدنش نشستم
وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد
من او را دوست داشتم
وقتی او تمام کرد من شروع کردم
وقتی او تمام شد من آغاز شدم
و چه سخت است تنها متولد شدن
مثل تنها زندگی کردن
مثل تنها مردن
" دکتر علی شریعتی "
محبوب من
بگذار برايت يك قصه بگويم
قصه مردي كه تنها بود مرديكه در قصر آرزوهاي خويش ميزيست .
زمان گذشت و گذشت
اكنو ن آن مرد ديگر هيچ نداشت حتي قصري از آرزو ...
زيرا در وجودش نور عشق فرو مرده بود و احساس غم بال گسترده بود .
بال و پر پرنده كوچك روياهايش در هم شكسته و هاله اندوه جايگزين آن گشته بود .
آري ديگر او هيچ چيز نداشت . هيچ چيز!!
آنگاه دفتر زندگانيش با سر انگشت سرنوشت ورق خورد و در اين برگ تصوير تو الهه عشق ظاهر گشت : چشمان سبز رنگش شعله عشق در وجودش پراكند و بوسه آتشين او هم چون شرابي از نور در رگهايش
نشاط بخشيد.
اينك او آن مرد تنها نيست زيرا پروانه اي است كه شمع وجود تو زندگانيش را روشنايي بخشيده است .
او اكنون رودخانه ايست كه قطرات آبش شبنم چشمان زيباي توست بسترش آغوش گرمم و پر محبت توست . ساحلش وجود تو و مقصدش توست .
عشقي كه در او محبت آفريد محيني كه به رويا يش كشيد رويايي كه زندگيش بخشيد . و اين
زندگي پايه گذاري جز عشق تو نداشت عشقي كه هيچگاه فراموشش نخواهد شد .
آري هيچگاه و هيچ زماني تو از يادم نخواهي رفت
امشب دوباره با تو سخن خواهم گفت آنگاه كه خورشيد فرو خواهد مرد .
آنگاه كه پرنده ها كوچ كردند و گلها ي بهاري پژمردند و من
با بال خيال تو پاي در قلبت نهادم
تقديم به فري عزيزم
قصدمن فریب خودم نیست دلپذیر!
قصد من فریب خودم نیست . تو اینجایی و نفرین شب بی اثر است .
در غروب نازا قلب من از تلقین تو بارور می شود .
با دستهای تو من لجزترین شبها را چراغانی میکنم
.
من زندگیم را خواب می بینم من رویاهایم را زندگی میکنم من حقیقت را زندگی میکنم
می بینم من رویاهایم را
بتو بگویم
تو از زندگی میترسی
از مرگ بیش از زندگی
از عشق بیش از هردو میترسی
ب تاریکی نگاه میکنی
از وحشت میلرزی
و مرا در کنار خود از یاد میبری
اگر نشنوی بی تو خواهم شنود
حماسه ی سماجت عشقت را زیر پنجره های مشبک تاریک بلند
که در غریو قلبش زمزمه می کند :
شوکران ی عشق تو که در جام قلب خود نوشیده ام )
خواهدم کشت .
و اتش این همه حرف در گلویم که برای افروختن ستارگان هزار عشق فزون است
در ناشنوایی گوش تو خفه ام خواهد کرد !
.رویاهایم را زندگی میکنم من حقیقت را زندگی میکنم
" فروغ "
