نشسته ام در تاريكي
تمام پنجره ها رو به مهتاب بسته اند
ستاره ها چه بي نورند
چند روز يست كه دلم شور هيچ چيز را نمي زند
به جز ديدارت
نذر كردم اگر به ديدنم نيايي
هرگز خورشيد را ملاقات نكنم
دلم دير زمانيست با تو اشناست
چشمان خزه بسته ام در جنگل چشمانت گم شده
راه تاريك است و من در تاريكي
تو را نمي يابم
باران با انگشتان بلورينش شيشه را مينوازد
كاش شيشه بودم
ترنم باران عشق را به روحم مينواختي
بدون تو چگونه دوام بياورم
تداوم زندگي بدون تو
چه كودكانه است
چه خيال باطلي
در بيرون زندگي مي دود در رگ هاي كوچه
و من اينجا از سرما مي لرزم
به تو مي انديشم
و هرگز نخواهمت ديد
اه چه سپيده مرگ بر پلك خيالم دست ميسايد
چه شاد بودم وقتي كودكي بودم
كه عاشق نبود
مرگ در استان در ايستاده در بهار
و جواني مرا تو بر سر شاخه هاي نهال توت خواهي ديد.
تشنه در آب
با شاخه هاي نرگس
شمع و چراغ و اينه
تنگ بلور
نوروز را به خانه خاموش مي برم
هر چند
رنگين كمان لبخند
در آستان خانه نباشد
هر چند در طلوع بهاران
در شهر يك ترانه نباشد.
شمع و چراغ و اينه و گل
انگيزه هاي شادند
يا خود به قول "حافظ" :
"مجموعه مراد."
اما در اين حصار بلورين
يك ماهي هراسان زنداني ست !
هر چند آب پاكش
مانند اشك چشم .
هر چند در بلورش
آواز هاي ايينه
پرواز هاي نور!
در جمع شمع و نرگس و ايينه و چراغ
اين ماهي هراسان
در جستجوي روزنه اي تنگ _تنگ را
- با آن نگاه هاي پريشان –
پيوسته دور ميزند و دور مي زند .
اما دريچه اي به رهايي پيدا نميكند !
من از نگاه ماهي در تنگناي تنگ
بي تاب مي شوم
و ز شرم اين ستم كه بر اين تشنه مي رود !
انگار پيش ديده او آب مي شوم !
..............
.......
.... " فريدون مشيري "
