" عشــــــــــــق فــــــــریبنــــده "

delebigharar — Mon, 09 Nov 2009 07:18:18 GMT

سلام نور چشمانم

نمیداا نم چند ماه است از اشنایی ما میگذرد

فقط اینو میدونم که از روز خلقت تا ابد میشناسمت

امروز میدانم که رفتی دانشگاه تا اقای راهنما را ببینی . امروز چندمین روز است که از من دور ی میکنی

شاید بخاطر تصمیمی هست که گرفتی .این چندمین روز است که مسج صبح بخیر جیگرم را از تو ندارم

عمر من افتاب نيم روز پاييز است و با تابش تو جون میگیرم روزگار بی تو در رنجم میگذارد .

صدای تو تمام دنیای من است .

خوابت تعبیر شد و من برگشتم اما سردی رفتارت این را نشان نمیدهد که از برگشتم خوشحال باشی

delebigharar — Mon, 09 Nov 2009 07:11:49 GMT

ابراهيم

جمعه 15 آبان1388 ساعت: 1:41

نور چشمانت آيينه من بودن در آن حكايات من هستند ، محال است كه من حتي يك حركت و نگاه را فراموش كنم ، هر كلمه اي كه به من گفتي هنوز در قلب منه .

delebigharar — Wed, 04 Nov 2009 19:19:28 GMT

دوشنبه 11 آبان1388 ساعت: 0:53

خوابيدم و در خواب ديدم كه تو برگشتي
بيدار كه شدم و بالشتم از اشك هايم خيس شده بود
همه چيز در من يخ بسته است و دنده هايم سرد است
شوق ديدارت با من چه كرده
و نيامدي و زخم نديدنت التيام نميگيرد
و حتي درخواب بازهم به ياد زخمهاي دوري تو را ميبينم

دوشنبه 11 آبان1388 ساعت: 1:4

اي دزدي كه خواب را از من دزديده اي ، حتي يك روز هم دوري تو را نميتوانم
به خدت برگرد اي عمرم ، روزهايم ميگذرند و سپري ميشوند
قلب عاشق تو شد و ميدوني كه جز براي تو ترانه اي ندارم

delebigharar — Sun, 01 Nov 2009 08:22:11 GMT

تو را چه شده است ای زندگی من ، ناز و دشمنیت را زیاد طول دادی و تو آرامبخش غم هایم و مونس منی برگرد ای عزیزترین بین خانواده و مردم ،و بذار محبت و توجهت را احساس کنم ، من عشق توام و از توام ،
من مرده ام و عشقت مرا زنده می کند .

بجز تو در قلبم و چشمم نيست ، جادوي تو من را به خود مشغول كرده و من را سوزانده . عشقت برایم نامتناهیست ای ارزشمندتر از چشمهایم ، به خاطر تو روحم در بیتابی و بی قراری است پس کنار من بمان و دور نشو . شیدایی تو در دلم از ازل تا ابد نوشته شده است ، دوستت دارم .

مهتاب

delebigharar — Tue, 07 Apr 2009 20:18:18 GMT

یه روزمثل همیشه ؛تنها بودم؛اصلا ّنمی دونم،بودم یا نه،کجا بودم؟اما حس می کردم اطرافم رو نمی بینم،اگه نه تنها نبودم،تنها بودنم نوشتن نداره،تازگی نداره،

من و تنهایی یکی شدیم،پس دیگه نه تنهایی و نه من تنها نیستیم،داستان ِغریبی است این تنهایی،نمی شه تعریف کرد،باید آدم حس کنه، تو قلبش این چیزها رو تجربه کنه،اما اینارو نمی خواستم بگم،تو اون تنهایی که گفتم توی رویا،سر کلمات دعوا نداریم،می تونی بخونی دنیای مجازی یا رویا،یه نوری دیدم،رفتم نزدیکش ،تا رسیدم راه افتاد و رفت،یادم نیست چقدر گذشت تا دیدمش،نشسته بود،حس کردم باهام آشناست، از جنس ِخودم ِ(خودمه) نمی دونی بعد از سالیان ِدراز وقتی آدم یکی رو حس کنه که می تونه باهاش حرف بزنه و از جنس خودشه ،چه خوب چه بد، چه حالیه،شاید تو زندگی همراه داشته باشی،معلوم نیست اون همونی باشه که هم زبونت باشه،بتونی باهاش از ناگفته ها بگی،نه شایدم باشه ولی اگه نباشه ،کاری نمی شه کرد،آخه همراه رو برات سفارش میدن یا چند ساعت میان خونه ات یا میری و حرف میزنی و بعد همه چیز تموم ،کسی نیست بگه آخه با این چند ;لمه مگه میشه پازل ِ زندگی رو تا آخر عمر چید،کسی گوش نمی کنه، بگذرم ،کجا بودم؟ اهان سرمست از پیدا کردن یه سنگ صبور،یکی که تا باهاش حرف زدی حرفت رو تو سرت نمی زنه،درد و دلت رو سر کوچه و بازار داد نمیزنه،آره نگاهم کرد و حرفی نزد،من حرف زدم ،گوش داد، دیگه نمی دونستم چی می گم ،فقط می خواستم بودنم رو بهش بفهمونم وقتی خسته شدم ،شروع کرد،خدای من ، از شاملو ،اخوان،سهراب،فروغ و مشیری که برایش گفته بودم ،

،گفت،چه لحظه های نابی بود نمی خواستم ازش جدا بشم ،نمی دیدمش،صداشو نمی شنیدم،فقط می تونستم باهاش حرف بزنم ،اونم یه حالتی مثل ِ نوشتن،توی دنیای غریب به یک قریب برسی چه قشنگه،آدم نفسش به شماره می افته،قلبش سنگینی می کنه ،ای کاش برات پیش بیاد ،حس می کردم می تونم باهاش تا اوج برم،جاری می شد تو وجودم،
انگار به بهار رسیدم ،جدی بوی بهار میداد، بوی نسیم با خودش داشت و چون پر از ابر مهربونی بود، رعد شدم تا بر کویر دلم بباره،قایق دلم رو رها کردم تا توی دریای سرشار از عشق ودوست داشتنش تا بی انتها بره،حس کردم بی ریاست ،توی سینه اش پر از گل بود ،هر چی می خواستم می چیدم، اصلا ّ حرفی نمی زد ،آخه خودش خیلی داشت ،تونستم
باهاش برگ برگ ِ داستان دوست داشتن رو بخونم ، خط به خط غزل عشق رو به تفسیر بنشینم ، کلمه به کلمه سرود محبت رو بنویسم و حرف به حرف شراب حضورش رو در نگاهش بنوشم ، سر مست از بودنش بودم و آرزو می کردم ای کاش می تونستم از تو رویا بیارمش بیرون و همیشه پیشم باشه ،اما امکان نداشت ،سالها پیش یه همراه برام سفارش داده بودند،در رویای خودم بودم که تنهایی اومد و گفت دیگه بی قرار شدم بیا ، نمی خواستم بیام،تا
اینکه قول داد بازم میاد، اومدم پیش تنهایی ،اطرافم رو می دیدم و حس کردم که دوباره با تنهایی ، تنها شدم و انگار این سرنوشت من .............................................

delebigharar — Sun, 22 Feb 2009 12:07:18 GMT

می روم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه خویش
به خدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه خویش
می برم تا که در آن نقطه دور
شستشویش دهم از رنگ نگاه
شستشویش دهم از لکه عشق
زین همه خواهش بیجا و تباه

شاعر: فروغ فرخزاد

delebigharar — Mon, 17 Nov 2008 19:48:50 GMT

حسرت

از من رمیده یی و من ساده دل هنوز
بی مهری و جفای تو باور نمی کنم
دل را چنان به مهر تو بستم که بعد از این
دیگر هوای دلبر دیگر نمی کنم
رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید
دیگر چگونه عشق ترا آرزو کنم
دیگر چگونه مستی یک بوسه ترا
دراین سکوت تلخ و سیه جستجو کنم
یاد آر آن زن ‚ آن زن دیوانه را که خفت
یک شب بروی سینه تو مست عشق و ناز
لرزید بر لبان عطش کرده اش هوس
خندید در نگاه گریزنده اش نیاز
لبهای تشنه اش به لبت داغ بوسه زد
افسانه های شوق ترا گفت با نگاه
پیچید همچو شاخه پیچک به پیکرت
آن بازوان سوخته در باغ زرد ماه
هر قصه ایی که ز عشق خواندی
به گوش او در دل سپرد و هیچ ز خاطره نبرده است
دردا دگر چه مانده از آن شب ‚ شب شگفت
آن شاخه خشک گشته و آن باغ مرده است
با آنکه رفته یی و مرا برده یی ز یاد
می خواهمت هنوز و به جان دوست دارمت
ای مرد ای فریب مجسم بیا که باز
بر سینه پر آتش خود می فشارمت

مهربانی

delebigharar — Tue, 30 Sep 2008 22:03:18 GMT

مهرباني يعني آن عمل صميمانه ..........چيزي فراتر از لبخندي دوستانه.....

كه به انساني در اين جهان اسايش تحفه ميدهد ... و اين زندگي را ارزشمند ميكند ......

.شايد كه ارزاني اقبالي باشد ... يا كه حتي بخشي از يك سكه

delebigharar — Sun, 24 Aug 2008 09:11:18 GMT

وقتی داشتم گریه می کردم دیدم دارم مثل شغال زوزه میکشم

بس که دلم غم داره چیکار کنم اروم بشه ؟

میسوزه تب داره این دل وامونده با گریه اروم نمیشه

delebigharar — Sat, 05 Jul 2008 16:19:18 GMT

شقایق گل همیشه عاشق

شقایق گفت :با خنده نه بیمارم، نه تبدارم
اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم
گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی
یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت
ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب می گفت
شنیدم سخت شیدا بود نمی دانم چه بیماری
به جان دلبرش افتاده بود، اما
طبیبان گفته بودندش
اگر یک شاخه گل آرد
ازآن نوعی که من بودم
بگیرند ریشه اش را و بسوزانند
شود مرهم برای دلبرش آندم شفا یابد
چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را
بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده
و یک دم هم نیاسوده که افتاد چشم او ناگه
به روی من
بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من
به آسانی مرا با ریشه از خاکم جداکرد و به ره افتاد
و او می رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا می کرد
پس از چندی
هوا چون کورۀ آتش زمین می سوخت
و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت
به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟
در این صحرا که آبی نیست
به جانم هیچ تابی نیست
اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من
برای دلبرم هرگز دوایی نیست
واز این گل که جایی نیست خودش هم تشنه بود اما
نمی فهمید حالش را چنان می رفت و
من در دست اوبودم
وحالامن تمام هست او بودم